کنترل‌کننده‌های باد MIDI به گونه‌ای طراحی شده‌اند که از طیف گسترده‌ای از تکنیک‌های نواختن سازهای بادی موجود و در عین حال پتانسیل اضافی کنترل MIDI بهره‌مند شوند. با این وجود، در حالی که کنترل‌کننده‌های باد MIDI تا حدودی شبیه سازهای آکوستیک به نظر می‌رسند و رفتار می‌کنند، آنها مدل‌های بسیار ساده‌شده‌ای از ابزار واقعی هستند (نی‌های بدون لرزش، کلیدهای گسسته [روشن/خاموش] و غیره). به عنوان مثال، در کنترلر WX7، تنها سه نوع حرکت ابزار بادی چوبی حس می شود: فشار تنفس، فشار لب و پیکربندی انگشت. این سه نوع ورودی کاملاً مستقل هستند و سه جریان داده MIDI گسسته 8-بیتی را ارسال می‌کنند.
بدیهی است که سازهای آکوستیک در مقایسه بسیار پیچیده تر هستند. به عنوان مثال، نی سازهای بادی واقعی رفتارهای پیچیده ای دارند. بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که روابط غیرخطی پیچیده و ظریفی بین ژست‌های مختلف ساز که در طول تولید صدای ساز بادی چوبی به نی اعمال می‌شود، وجود دارد. به عنوان مثال، برای یک امبوشور معین، جریان هوا از طریق نی یک ساز تک نی مانند کلارینت یا ساکسیفون به فشار روی نی مربوط می شود (یعنی تفاوت بین فشار در دهان نوازنده و فشار در سخنگو).
در ابزارهای آکوستیک، نی در واقع به عنوان یک دریچه کنترل فشار عمل می کند، جایی که افزایش فشار تنفسی باعث بسته شدن دریچه می شود. بنابراین، نقطه بسته شدن تابعی از امبوشور است، زیرا یک گیره محکم باعث می شود که نی زودتر از بند شل برای اختلاف فشار یکسان بسته شود. در سیستم‌های کنترل‌کننده موجود که رابط‌های ابزار صوتی را شبیه‌سازی می‌کنند (مانند WX7 یا Akai EWI)، این نوع کوپلینگ در نظر گرفته نمی‌شود، زیرا این سیستم‌ها شامل نی‌های ارتعاشی نیستند.
علاوه بر این، از آنجایی که کنترل‌کننده‌های لوله باد به‌عنوان کنترل‌کننده در یک سیستم دو مرحله‌ای عمل می‌کنند که به‌طور سنتی کنترل را از سنتز جدا می‌کند، کنترل‌کننده‌های لوله باد ذاتاً جلوه‌های فیزیکی تولید صدا را شبیه‌سازی نمی‌کنند (که بازخورد بسیار مهمی برای پخش کننده است). این اثرات شامل بازخورد از فشار هوای داخل دستگاه، رزونانس و غیره است. در حالی که هیچ راهی برای شبیه سازی این اثرات بازخورد فیزیکی در یک کنترل کننده بدون افزودن محرک وجود ندارد، برخی از رفتار ابزارهای صوتی را می توان با استفاده از نقشه برداری های تخصصی شبیه سازی کرد.
